(Incorporeime onte o traballo, pero debiodo a cantidade de choio non puiden postear)
A mañá está gris, e non fai unha calor abafante, parece incrible que sexa Xullo, pero a min encantame, non sei por que, pero dende sempre teño fascinación polos ceos grises.
Parece un ceo de pedra, pedra como a que da nome a esta bitácora, pedra como a da que se construen moitos soños que terminan escachados, pedra como a dos camiños que recorremos sen chegar a ningures...
Pedra...a pedra ten ialma, curtida por longas noites ó frio, curtida por miles de horas baixo a choiva, monolitos que resisten os séculos coma se fosen segundos...
Pedra sobre pedra o noso inconsciente crea unha realidade soñada pola que merece a pena loitar
Parece que hoxe estou algo melancólico, pero sen embargo sintome ben.
Recomendación de hoxe.
My Dying Bride - The Angel and The Dark River
Doom Metal británico, este disco pertence a súa época máis melancólica, temas petreos, monolíticos e cheos de tristura, unha boa sinfonía para o abandono de toda espranza
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
No hay comentarios:
Publicar un comentario